มะเร็งกระเพาะอาหาร

การติดเชื้อ Helicobacter pylori ทำให้เกิดแผลในกระเพาะอาหารและอักเสบ เพิ่มความเสี่ยงเป็นมะเร็ง

เคยได้รับการผ่าตัดกระเพาะอาหารมาก่อน หรือตัดกระเพาะบางส่วนเพื่อรักษาโรคอื่น ๆ เช่น แผลในกระเพาะอาหาร ซึ่งลดปริมาณกรดในกระเพาะอาหาร ทำให้แบคทีเรียเจริญเติบโตได้ดีขึ้น

มีโรคประจำตัว เช่น โรคโลหิตจางชนิดเพอร์นิเชียส (Pernicious anemia) โรคกระเพาะอาหารอักเสบเรื้อรัง (Atrophic gastritis) ทำให้เยื่อบุกระเพาะอาหารเปลี่ยนแปลงและเพิ่มความเสี่ยงเป็นมะเร็ง

บริโภคอาหารที่กระตุ้นการอักเสบ ได้แก่ อาหารปิ้งย่างรมควัน, อาหารที่มีสารโพลาร์ (Polar Compounds) จากการใช้น้ำมันทอดซ้ำ, อาหารทอด, อาหารหมักดอง, อาหารกระป๋อง, อาหารแปรรูป กึ่งสำเร็จรูป

น้ำหนักตัวเกินมาตรฐานค่าดัชนีมวลกาย (BMI) หรือเป็นโรคอ้วน ทำให้เกิดภาวะกรดไหลย้อนซึ่งเป็นสาเหตุของการอักเสบเรื้อรังของหลอดอาหารและกระเพาะส่วนต้น จึงเพิ่มความเสี่ยงเป็นโรคมะเร็งมากขึ้น

มีประวัติสมาชิกในครอบครัวเคยป่วยเป็นโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร โดยเฉพาะทายาทสายตรงอย่างพ่อแม่

พฤติกรรมการใช้ชีวิต เช่น สูบบุหรี่ ดื่มแอลกอฮอล์ต่อเนื่องเป็นเวลานาน

มะเร็งเนื้อเยื่อเกี่ยวพันหรือมะเร็งจิสต์ (GIST) เกิดจากความผิดปกติของเซลล์ของกระเพาะอาหารเอง ไม่มีสาเหตุในการกระตุ้นอย่างชัดเจน

เมื่ออายุมากขึ้นจะมีโอกาสเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารมากขึ้น โดยมากกว่าครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหารมีอายุมากกว่า 75 ปี

ในเชิงสถิติเพศชายมีโอกาสเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารมากกว่าเพศหญิงสองเท่า

ตรวจห้องปฏิบัติการ เช่น ตรวจความสมบูรณ์ของเม็ดเลือดหรือประเมินภาวะซีด การตรวจเลือดใน อุจจาระเพื่อตรวจหาโปรตีนหรือสารที่บ่งชี้การเกิดมะเร็ง เป็นต้น

การกลืนแป้งสารทึบแสง (Double-contrast barium swallowing) ไปเคลือบหลอดอาหาร กระเพาะอาหาร และลำไส้เล็ก และถ่ายภาพเอกซเรย์ให้สามารถมองเห็นก้อนเนื้อหรือความผิดปกติอื่นๆ

การส่องกล้องระบบทางเดินอาหารส่วนต้น (Gastroscopy) เป็นการใช้กล้องส่องภายในกระเพาะอาหารเพื่อตรวจดูรอยโรคและการเปลี่ยนแปลงของเนื้อเยื่อต่างๆ ในกระเพาะอาหาร หากตรวจพบสิ่งผิดปกติสามารถตัดชิ้นเนื้อเพื่อนำไปตรวจทางพยาธิวิทยาในห้องปฏิบัติการต่อไป

การส่องกล้องด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง (Endoscopic ultrasonography; EUS) เป็นการใช้กล้องที่ติดเครื่องอัลตราซาวนด์เพื่อตรวจดูความลึกของเนื้องอกในผนังกระเพาะอาหาร

การตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ของช่องท้อง (Computer tomography; CT) สามารถเห็นภาพอวัยวะภายในแบบสามมิติ ช่วยให้เห็นตำแหน่งและการกระจายของโรคไปยังอวัยวะต่างๆ ได้ชัดเจน

การตรวจความเปลี่ยนแปลงทางชีวเคมี (PET Scan) สามารถเห็นพยาธิสภาพที่กระเพาะอาหารได้