ติ่งเนื้อในลำไส้ใหญ่

ติ่งเนื้อชนิด hyperplastic คือชนิดที่ไม่เสี่ยงเป็นมะเร็ง พบเฉลี่ยร้อยละ 80-90 มักมีขนาดเล็กมากกว่า 5 มิลลิเมตร มักพบบริเวณส่วนท้ายของลำไส้ใหญ่

ติ่งเนื้อชนิด adenoma ถือเป็นขั้นเริ่มแรกของมะเร็งลำไส้ใหญ่ มีโอกาสพบร้อยละ 10-30 แต่ไม่ได้หมายความว่าติ่งเนื้อนี้จะกลายเป็นมะเร็งเสมอไป จากสถิติพบว่าติ่งเนื้อขนาดใหญ่มากกว่า 1 เซนติเมตรขึ้นไปหรือมีจำนวนหลายก้อน ยิ่งมีโอกาสเป็นมะเร็งได้มากกว่า

ผู้ที่มีอายุมากกว่า 50 ปี แม้จะไม่มีปัจจัยเสี่ยงทางสุขภาพใดๆ แต่ยังมีโอกาสพบติ่งเนื้องอกในลำไส้ใหญ่ได้มากถึงร้อยละ 25

ผู้ที่มีประวัติสมาชิกในครอบครัวหรือญาติสายตรงเคยป่วยด้วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่หรือเคยมีติ่งเนื้องอกในลำไส้ใหญ่มาก่อน เพราะการมีติ่งเนื้อหรือมะเร็งบางชนิดที่เกิดจากกรรมพันธุ์ อาจเพิ่มความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นได้แม้อายุยังไม่มาก

ผู้ที่มีประวัติเคยเป็นติ่งเนื้องอกหรือเป็นมะเร็งอาจมีความเสี่ยงที่จะกลับมาเป็นซ้ำได้อีก

ผู้มีภาวะน้ำหนักตัวเกินมาตรฐานค่าดัชนีมวลกาย (BMI)

มีภาวะติดเชื้อที่ส่งผลต่อลำไส้ใหญ่ เช่น โรคโครห์น หรือโรคลำไส้ใหญ่อักเสบชนิดเป็นแผล

พันธุกรรมของผู้ที่เคยป่วยด้วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่มาก่อน

อาจเกิดจากการเจริญเติบโตของเนื้อเยื่อผิดปกติ โดยทั่วไปร่างกายจะสร้างเซลล์ที่แข็งแรงขึ้นใหม่เป็นระยะเพื่อทดแทนเซลล์เก่าที่เสียหายหรือไม่จำเป็นอีกต่อไป การแบ่งตัวของเซลล์ใหม่มักถูกควบคุมให้อยู่ในระดับเหมาะสม แต่บางกรณีเซลล์ใหม่มีการเติบโตและแบ่งตัวก่อน ทำให้มีการเจริญเติบโตมากเกินไปจนเกิดติ่งเนื้อในลำไส้ใหญ่ขึ้น

ทานอาหารที่มีไขมันสูง กากใยน้อย จนท้องผูก ทำให้เกิดการเกร็งบริเวณลำไส้ใหญ่ ซึ่งอาจทำให้เนื้อเยื่อที่บอบบางโป่งพองออกมากลายเป็นติ่งเนื้อ

มักเกิดในผู้ที่มีอายุมากกว่า 50 ปีขึ้นไป

การตรวจอุจจาระเพื่อหาเลือดแฝง

การส่องกล้องตรวจบริเวณลำไส้ใหญ่ส่วนปลาย (sigmoidoscopy) เพื่อดูลำไส้ส่วนล่าง

การตรวจทางรังสี เช่น สวนทวารด้วยแบเรียม

การส่องกล้องตรวจลำไส้ใหญ่ (colonoscopy) เพื่อนำติ่งเนื้อออกมา ถือเป็นวิธีแม่นยำที่สุดในการตรวจหาติ่งเนื้อในลำไส้ใหญ่

เอกซเรย์คอมพิวเตอร์ความเร็วสูง CT Colonography สามารถเห็นลำไส้ได้ทั้งภายในและภายนอก รวมทั้งอวัยวะในระบบทางเดินอาหารข้างเคียงบริเวณหน้าท้อง